Pedagog technikum

Godziny Pracy Pedagoga Szkolnego w roku szkolnym 2021/2022:

Pani Beata Iwińska-Kłak

Poniedziałek         8:00-12:00
Środa                     8:00-12:00
Czwartek               8:00-12:00

tel. 17 225 32 11
mail: beataiwinska.klak@gmail.com

Drogi Uczniu

Zwróć się do pedagoga szkolnego gdy:

  • Czujesz, że nikt Cię nie rozumie, jesteś samotny.
  • Nie potrafisz porozumieć się z nauczycielem.
  • Masz problemy rodzinne, znajdujesz się w trudnej sytuacji materialnej.
  • Masz problem i nie wiesz jak go rozwiązać.
  • Chciałbyś z kimś porozmawiać.
  • Nie radzisz sobie z nauką

 Przyjdź także z każdą sprawą, z którą sam nie potrafisz sobie poradzić.  

 Pamiętaj

  • Pedagog wysłucha Cię życzliwie i z uwagą.
  • Zapewni dyskrecję i anonimowość.
  • Pomoże znaleźć  wyjście z trudnej  sytuacji.

Drogi Rodzicu

 Zwróć się do pedagoga szkolnego gdy:

  • Niepokoi Cię zachowanie dziecka.
  • Chcesz porozmawiać o dziecku i Twoich  relacjach z nim.
  • Masz pytanie dotyczące wyników w nauce dziecka i jego funkcjonowania w szkole
  • Potrzebujesz wsparcia w procesie wychowania.
  • Masz pytania i nie wiesz do kogo się z nimi zwrócić.
  • Szukasz pomocy w  trudnych  sytuacjach życiowych.

Dlaczego o trzeźwości młodzieży? – słów kilka o przyczynach alkoholizmu wśród młodych

Nadal alkoholizm jest naszym problemem narodowym. Niestety polska obyczajowość sprawia, że większość imprez towarzyskich i uroczystości rodzinnych, wesel, chrzcin, osiemnastek nie odbywa się bez niego. Dla części społeczeństwa jego spożywanie stanowi swego rodzaju przyjemność, niestety dla znacznej części jest już nałogiem.  Nadmienić trzeba, że alkohol wymyślony został przez mnichów (duchownych), w swym pierwotnym założeniu nie stanowi zagrożenia dla organizmu. Jego spożywanie samo w sobie nie stanowi zagrożenia, ale… o czym należy pamiętać…nieumiejętne jego spożywanie ma tragiczne skutki. Moim zadaniem jako pedagoga jest uświadamianie zarówno rodziców, jak i młodzieży konsekwencji jego spożywania. Niestety sięgają po niego coraz młodsi i robią to coraz częściej.  Dane statystyczne są alarmujące i mówią, że wiek inicjacji alkoholowej znacznie się obniża,  już nie jedenastoletnie, dwunastoletnie dzieci, a nawet te poniżej dziesiątego roku życia go spożywają. Alkoholizm dotyka nie tylko rodziny dysfunkcyjne, z tak zwanego marginesu społecznego, ale w dużej mierze także dobrze sytuowanych, pełniących ważne funkcje zawodowe, społeczne.  Wśród młodzieży panuje przyzwolenie i aprobata dla spożycia głównie piwa, które jest jednym z najtańszych alkoholi.   

Dlaczego młodzi piją?

  1. Po pierwsze takie wzorce otrzymują od dorosłych, w swoim środowisku rodzinnym. Dzieci alkoholików mają nikłe szanse, by nie zostać alkoholikami. Pamiętajmy – pijący rodzic to wzorzec, pierwszy model zachowań dla dziecka. Pijący ojciec, czy matka nie zaspokoją podstawowych potrzeb fizycznych i psychicznych. Stąd jest bardzo krótka droga do problemów w szkole, wyczynów chuligańskich, kradzieży, wagarów, itp.
  2. Kolejny powód to presja grupy rówieśniczej. Młodzież chcąc pozyskać akceptację kolegów, nie być wyśmianym przez nich, po ich namowie sięga po piwo, czy innych trunek. Jest to tym łatwiejsze, że każda współczesna młodzieżowa impreza jest zakrapiana. Nie ma także większych problemów z nabyciem alkoholu, młodzi radzą sobie, sprytnie obchodzą przepisy zabraniające sprzedaży alkoholu osobom nieletnim.   
  3. Współczesne media kreują alkohol, jako substytut przyjemności, zabawy, ciekawego sposobu spędzania czasu wolnego. Alkohol kojarzy się  młodym z chwilą beztroski, odprężenia, stanem braku jakichkolwiek problemów. Pamiętajmy, że młody człowiek przeżywa okres adolescencji, buntu, odrzuca to, co proponuje starsze pokolenie. Często przestrzeganie przed piciem przez rodziców traktowane jest na przekór, zakazany owoc przecież lepiej smakuje. Nic w owej sytuacji nie zastąpi prawidłowego wzorca – trzeźwej postawy ojca, czy matki! Pouczenia ni poparte właściwym wzorcem nie mają tutaj sensu.
  4. Młodzi, nie umieją radzić sobie ze stresem, smutkami i problemami. Jeżeli jako rodzice ich tego nie nauczymy, ich niska samoocena, nieśmiałość, brak odwagi, asertywności, sprzyjać będzie zachowaniom ryzykownym. To alkohol da im rozluźnienie i omylne poczucie beztroski. Uczmy już od najmłodszych lat swoje dzieci, by aktywnie spędzały swój wolny czas. Niech szukają swoich talentów, zainteresowań, choć to poszukiwanie często trwa długo. Porażki niech przekuwają w sukces. Od rodziców zależy, czy nauczą swoje dziecko radzić sobie
    z trudnościami, pokonywać tzw. „schody”. Najważniejsze, co teraz możemy pamiętajmy o zasadzie towarzyszenia młodzieży. Czasami podjęcie konstruktywnej rozmowy jest niebywale trudne. Szukajmy okazji, by ze sobą rozmawiać…Dążmy do tego kontaktu…

Rola szkoły w promowaniu zachowań wolnych od nałogów jest bardzo ważna, stąd
i nasza szkoła podejmuje wiele działań na tym polu (m.in. obecnie zachęcamy młodzież do udziału w konkursie plastycznym promującym trzeźwość, realizujemy zajęcia promujące zdrowy styl życia).

Drodzy rodzice pamiętajcie jednak, że rodzina jest pierwszym miejscem, gdzie zaczyna się profilaktyka trzeźwości.   

 B. Iwińska-Kłak

Poradnia Psychologiczno – Pedagogiczna w Łańcucie    zaprasza na grupę wsparcia                     dla rodziców dzieci niepełnosprawnych

Chętnych rodziców prosimy o zgłaszanie się drogą telefoniczną,  e-mailową lub osobiście  w sekretariacie PPP w Łańcucie. Termin spotkania zostanie wyznaczony po zebraniu grupy. Zajęcia koordynowane będą przez specjalistów pracujących w PPP w Łańcucie.

Celem  grupy wsparcia jest:

  •  wymiana informacji rodziców na temat sposobów radzenia sobie w trudnych sytuacjach;
  •  zmniejszenie poczucia osamotnienia w problemach;
  • wymiana doświadczeń związanych z radościami i trudami sprawowania opieki nad dziećmi z niepełnosprawnością;  wzajemne wspomaganie się w rozwiązywaniu sytuacji trudnych, problemów terapeutycznych, wychowawczych i edukacyjnych;
  • w miarę potrzeb organizowanie spotkań ze specjalistami.

Zasady  działania grupy:

  •  spotkania mają charakter nieformalnej grupy dyskusyjnej,
  • w spotkaniach biorą udział rodzice (bez dzieci),
  • w spotkaniach uczestniczą rodzice o podobnych doświadczeniach życiowych,
  •  udział w spotkaniach jest dobrowolny i bezpłatny,
  • działania grupy wsparcia podporządkowane są potrzebom członków grupy,  a psycholog i pedagog pełnią w nich rolę konsultanta.   

Serdecznie zapraszamy wszystkich zainteresowanych rodziców!

Miejsce spotkań: siedziba Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Łańcucie, ul. Mickiewicza 3. Warunkiem uczestnictwa jest zgłoszenie się telefonicznie 17 225 33 07 lub e-mail  poradniapplancut@gmail.com 

Zajęcia dodatkowe – czy warto?

Oferta zajęć dodatkowych skierowana do młodych jest dziś obszerna: koła zainteresowań, zajęcia sportowe, teatralne, grupy formacyjne, itd. Młodzież może z nich korzystać na terenie szkoły, ale i poza nią. Również nasza szkoła proponuje różnorodne, ciekawe zajęcia dodatkowe. Kieruje je zarówno do tych, którzy mają trudności edukacyjne, tych którzy chcą rozwijać swoje pasje i zainteresowania w ramach konkretnych kół, a także chcących pogłębić swoją wiedzę w ramach przygotowania do egzaminu maturalnego, czy zawodowego. 

Z pewnością istnieje potrzeba uświadomienia sobie celu zajęć pozalekcyjnych. Obok rozbudzania u młodzieży zaciekawienia danym tematem, tworzy się m.in. możliwość rozwijania w większym zakresie umiejętności zawodowych, zaobserwowanych u siebie pasji, które potem mogą dawać radość i satysfakcję na dalszych etapach życia. Ważną funkcją tych zajęć jest też wartościowe wypełnienie  czasu wolnego. Uczniowie mogą go spożytkować na uzupełnienie braków w wiedzy (powstałych z różnych przyczyn), przygotowanie do różnorodnych konkursów, olimpiad, turniejów, itp. Istotnym jest także fakt, że są one nieodpłatne i realizowane w środowisku ucznia (szkole), gdzie zapewnione jest bezpieczeństwo w trakcie ich realizacji. Prowadzą je nauczyciele znający młodzież, dokładający wszelkich starań, by realizowane były w sposób ciekawy i interesujący. Należy wspomnieć także o zaletach społeczno-psychologicznych tych zajęć, są to m.in.: nawiązanie kontaktów rówieśniczych z osobami o podobnych zainteresowaniach, nauka funkcjonowania w grupie, tworzenie prawidłowego obrazu siebie w oparciu o rozpoznanie swoich mocnych     i słabych stron, organizowanie swojego czasu podzielonego na obowiązki, ale i przyjemności. Osoby uczestniczące w nich rozwijają swoją kreatywność, uczą się walczyć z nudą, rozwijają twórcze myślenie, eliminują stres związany z ocenianiem. Często wyrastają na ludzi o bogatej osobowości, uzyskują oczekiwane zatrudnienie, po prostu towarzyszy im większa satysfakcja życiowa i poczucie spełnienia.

                                                                                 Beata Iwińska-Kłak
pedagog technikum

 

Gdy dziecko osiąga pełnoletność…

Zazwyczaj granica osiągnięcia pełnoletności przez nasza pociechę przypada w okresie edukacyjnym szkoły ponadgimnazjalnej. Młodzi z wytchnieniem oczekują dnia 18-stych urodzin, co często wiąże się z zamysłem zorganizowania jakiejś imprezy dla najbliższych, tzw. osiemnastki.  Niestety wśród młodzieży funkcjonuje przekonanie, że powinny to być uroczystości bogato zakrapiane. Zdarza się że to alkohol bywa prezentem urodzinowym dla solenizanta. Z takim myśleniem można „walczyć”. Rodzice muszą mieć świadomość,
że przez lata kreują w swojej rodzinie wizerunek ludzi umiejących we właściwy sposób korzystać z alkoholu, bądź nie. Młodzież czerpie te wzorce już od lat najmłodszych. W dużej mierze niestety nadal w naszych rodzinach problem alkoholowy istnieje nadal. Trudno wymagać od młodego człowieka innych zachowań, jeśli te destrukcyjne towarzyszą mu na co dzień. Rodzice muszą mieć tego świadomość. Młodzi obserwują dorosłych i uczą się od nich już jako dzieci, niestety u progu dorosłości popełniają błędy takie same jak oni, nie umieją ich uniknąć. Społeczeństwo ciągle jeszcze ma problem, jeśli chodzi o kulturę spożycia alkoholu. Ogromna rola w tym dorosłych, pedagogów, nauczycieli, ale przede wszystkim środowiska rodzinnego. Bawić się można na tysiąc sposobów, nawet bez alkoholu. Najważniejsze jest,
by stworzyć klimat do tego, by ludzie nam bliscy chcieli ze sobą przebywać dla siebie. To stanowi istotę prawidłowych relacji międzyludzkich.

18-ście lat, to wcale nie dużo. To czas, w którym młodzież ma prawo do błędów, omyłek. Wiąże się to z licznymi przemianami dojrzewającego organizmu, ciągłym kształtowaniem się osobowości młodego człowieka. Niezwykle ważne jest, by czuł obecność dorosłych, miał świadomość, że są przy nim, choć niekiedy nie rozumieją jego decyzji. Rodzice zaś muszą zaakceptować fakt, że ich pociecha musi niekiedy popełniać błędy i uczyć się ponosić samodzielnie konsekwencje związane ze swoimi wyborami. Na tym etapie rozwoju rodzic powinien czuwać, towarzyszyć i wspierać w razie potrzeby. Przemija okres wyręczania i robienia wszystkiego za niego. Jeśli sobie tego nie uzmysłowi, zachowanie dziecka może zaowocować postawą roszczeniową, gdzie na późniejszym etapie dorosłości pociecha będzie oczekiwać od nas dalszego utrzymywania jej, znalezienia pracy, nieustannego wspomagania finansowego, itp. Nie o to nam przecież w wychowaniu chodzi. Uczmy postawy kreatywności, przede wszystkim pracowitości. Jeśli wspieramy pociechę na drodze edukacji, uczmy jej systematyczności, odpowiedzialności. Są to cechy bardzo ważne, a zapomniane. Zarówno w szkole, jak i u późniejszego pracodawcy są oczekiwane, bardzo ważne.
            Niech młodzież próbuje swoich sił w pozyskiwaniu środków finansowych jeśli ma taką możliwość. Czuwajmy jednak, by nie odbywało się to kosztem nauki. Wyznaczmy priorytety. Teraz nauka, potem praca, rodzina… Ważne jest, by wspierać młodych w ich pomysłach. Potencjał młodzieży jest ogromny. Pamiętajmy, że młodość to twórczość, ekspresja. Zadbajmy, by nawet jeśli nie osiągną spektakularnych sukcesów mogli spróbować swoich sił, realizować swoje pomysły, pasje. Być może w ten sposób odnajdą swoje powołanie, swoją drogę…

Pamiętajmy, że nie unikniemy sytuacji ryzykownych, jeśli chodzi o zagrożenia związane z okazją do spożywania różnych substancji psychoaktywnych, niemądrych znajomości, czy brawury. Naszym zadaniem jest im uzmysławiać konsekwencje złych wyborów i wyposażyć ich w narzędzia asertywne. Jeśli nasza pociecha ma prawidłowy obraz swojej osoby, jest dowartościowana, ma poczucie bezpieczeństwa w środowisku rodzinnym, szkolnym sądzę, że będzie umiała stawić czoło niejednemu zagrożeniu i obronić się. Jeśli popełni błąd to nieodracajmy się od niej. My też je popełnialiśmy. Bądźmy z nią. Jeśli problem jest głębszy szukajmy pomocy dalej. Szkoła, instytucje pomagające rodzinie mogą nam okazać konkretną pomoc, jeśli jest taka potrzeba.

Drogi rodzicu, pamiętaj, że Twoja pociecha jest dla Ciebie darem! To odrębna istota,
którą powołałeś do życia, pokochałeś i przez wiele lat wychowywałeś. Musisz dostrzec,
że czas upływa, a Twoja rolą jest teraz pomoc i wspieranie dziecka, by mądrze wchodziło
w dorosłość. Tylko wtedy nauczy się z niej odpowiedzialnie korzystać.

Beata Iwińska-Kłak

„O ergonomii nauki on-line oraz przestrzeganiu zasad netykiety ”

W dniach nauki zorganizowanej przez nauczycieli zdalnie zderzacie się nagle z wymaganiami w nieco innej formie. Są określone w podstawie programowej (w tym zakresie się nic nie zmieniło),  to jednak forma ich przekazu jest inna. Inny jest Wasz kontakt z nauczycielami przedmiotów. Większość z was komunikuje się przy użyciu dziennika elektronicznego, ale duża grupa wykorzystuje znane komunikatory, czy przesyła maile. Pragnę przekazać kilka wskazówek związanych z netykietą, licząc że pamiętacie o kodeksie savoir vivru oraz ergonomii, jeśli chodzi o korzystanie z mediów elektronicznych. Dla przypomnienia:

  1. Sprawdzaj /kontroluj wpisy w dzienniku elektronicznym kilka razy dziennie, otwieraj pocztę regularnie (codziennie). W razie trudności z zalogowaniem próbuj ponownie po pewnym czasie.
  2. Usuwaj przeczytane wiadomości i zbędne pliki z serwera, tak by nie zajmować niepotrzebnego miejsca na jego dysku.
  3. Kontroluj swoje pliki dyskowe programami antywirusowymi.
  4. Przed wysłaniem załącznika do postu, sprawdź go programem antywirusowym.
  5. Jeśli chcesz wysłać pocztą elektroniczną duży plik do konkretnej osoby – ustal
    z odbiorcą, czy może przyjąć tak duży załącznik. Ewentualnie podziel go na kilka listów lub skompresuj, używając specjalnych programów kompresujących.
  6. Nie rozsyłaj żadnych informacji do użytkowników, którzy wcześniej nie wyrazili zgody na taką korespondencję.
  7. Wypełniaj zawsze pole temat (ang. subject) listu i to zgodnie z treścią listu.
  8. Nie nadawaj listom wysokiego priorytetu ważności, jeśli nie jest to niezbędne.
  9. Kiedy odpowiadasz na wiadomość/list, staraj się nie cytować całego listu, a jedynie tę część, której dotyczy Twoja odpowiedź.
  10.  Staraj się pisać zwięźle i na temat.
  11. W jednym liście poruszaj tylko jedno zagadnienie. Listy składające się z dużej liczby stron skompensuj, by móc przesłać zapewniając możliwość odczytania przez adresata.
  12. Pamiętaj, upewnij się, czy podpisałeś przesyłane informacje, zachowuj jednak ostrożność podając swoje dane personalne szczegółowe.
  13. Przestrzegaj warunków licencji i praw autorskich, cytując – podaj autorów.
  14. Nie używaj słów i zwrotów powszechnie uznanych za wulgarne.
  15. Odpowiadając na wiadomość na grupie dyskusyjnej, upewnij się do kogo w nagłówku został przez program zaadresowany – na listę, czy też na prywatny adres autora listu.
  16. Zanim coś wyślesz , zapoznaj się z opisem tematów poruszanych na danej liście, czy w grupie (każda lista dyskusyjna i grupa ma krótką adnotację określającą jej charakter). Nie wysyłaj listów do grupy, która nie jest związana tematycznie z treścią listu. Swoją naukę organizuj w sposób przemyślany, tj. prezentuj odpowiedzialne podejście.
  17. Zawsze zapoznaj się z regulaminem komunikatorów i przestrzegaj ujętych w nich wytycznych.

Każdego dnia (od poniedziałku do piątku) przeznaczaj właściwą ilość czasu na lekcje. Wietrz pomieszczenie,   w którym się uczysz, zapewnij sobie wygodne miejsce przy biurku z wygodnym fotelem. Rób przerwy. Dezynfekuj sprzęt, z którego korzystasz, tj. laptopa, smartfona, słuchawki, itp. Właściwie rozplanuj materiał przekazywany przez nauczycieli. Być może będziesz potrzebował więcej czasu na zrealizowanie pewnych treści, niż Twoi rówieśnicy. Pamiętaj różnimy się od siebie, możemy mieć różne tempo pracy, nauki, różne umiejętności posługiwania się sprzętem elktronicznym. Wykorzystujemy teraz media, opieramy naszą wspólną pracę o elektronikę, wobec tego mogą się zdarzyć nieprzewidzialne sytuację (brak prądu, awaria systemów, itp.). Nie wszystko będzie zależało od nas. Dokładaj starań, by sprzęt, którym się posługujesz był sprawny. Musimy wykazywać się samodyscypliną, uporem, konsekwencją. Jeśli regularnie będziesz współpracować z nauczycielami nie poczynisz zaległości, które w dalszej perspektywie byłyby dużym problemem.

Proszę, otocz opieką tych uczniów, którzy są nieco mniej biegli w korzystaniu z mediów. Wspierajcie się nawzajem, przekazujcie sobie informacje. Musimy wspólnie odnaleźć się w tej, innej  rzeczywistości. Wierzę głęboko, że wkrótce wrócimy do form kontaktu, nauki po staremu. Pozdrawiam …                  

B. Iwińska-Kłak
(pedagog)

UZALEŻNIENIE OD TELEFONU KOMÓRKOWEGO

Telefon komórkowy to z pewnością atrybut współczesnego człowieka. Każdy z nas go posiada, gdyż jako aparat najnowszej generacji podnosi nasz status społeczny, umożliwia utrzymanie gęstej sieci kontaktów, daje poczucie wolności, niezależności a i bezpieczeństwa. Korzystają z nich niemal wszyscy, począwszy od najmłodszych w przedszkolach, aż po seniorów. Wśród uczniów naszej szkoły prawie 99% posiada smartfony (telefony z funkcją komputera kieszonkowego). Telefon stał się nam niezbędny; uświadamiamy sobie ten fakt dopiero w chwili, gdy korzystanie z niego staje się nie możliwe. Należy więc nazwać to zjawisko po imieniu – zapanował fonoholizm!

Cechy charakterystyczne tego uzależnienia to:
– przywiązanie wielkiej wagi do posiadania telefonu,
– nie rozstawanie się z nim ani na chwilę,
–  staje się pośrednikiem coraz większej liczby codziennych kontaktów z innymi ludźmi,
– w sytuacji gdy nie ma do dyspozycji naładowanego telefonu odczuwamy głęboki dyskomfort, niepokój, zły nastrój, towarzyszy nam uczucie paniki,
– traktujemy telefon jako narzędzie do sprawowania kontroli nad najbliższymi,
– odczuwamy nieustanny przymus kontaktowania się z kimś,
– nerwowo nasłuchujemy, czy ktoś do nas nie dzwoni,
– unikamy bezpośrednich kontaktów (rozmów) z innymi, wolimy połączenia telefoniczne, czy sms-y.

Rodzaje uzależnienia od telefonu:
a) uzależnienie od sms-ów, które charakteryzuje się odczuwaniem przymusu nieustannego otrzymywania i wysyłania wiadomości tekstowych. Często występuje charakterystyczny odcisk na kciuku, wywołany mocnym zużyciem klawiatury aparatu. Nastrój takiej osoby w danym dniu zależy od ilości otrzymanych sms-ów. Bywa też, że generuje i wysyła wiadomości sama do siebie (np. z komputera) lub do osób znajdujących się w pobliżu.
b) uzależnienie od nowych modeli objawiające się nabywaniem coraz to nowszych modeli aparatów komórkowych
c) komórkowy ekshibicjonizm, który polega na przywiązywaniu szczególnej uwagi do koloru, stylistyki i ceny telefonu, pokazywaniu innym funkcji, w jakie jest wyposażony, a także prowadzenie bardzo głośnych rozmów czy długiego dzwonienia aparatu przed odebraniem tak, by wszyscy obecni go usłyszeli
d) gracze, którzy przejawiają nadmierne zainteresowanie grami znajdującymi się telefonie. Osoby te z telefonu uczyniły konsolę do gier, grają aż pobiją rekord w danej grze.
e) sieciowcy, przeglądający strony internetowe w celu tropienia tzw. news-ów, błądzący po portalach społecznościowych, itp.

Osoby uzależnione od smartfonów stopniowo wycofują się z otoczenia, spędzają wiele czasu samotnie, tzn. z telefonem w ręku. Niestety zanikają także zainteresowania, mogą wystąpić zaburzenia snu i odżywiania, wahania nastroju, wzrost agresji w stosunku do innych. Najgorsze jest to, że w ten sposób okradamy się z czasu, jaki moglibyśmy sobie poświęcić nawzajem. Ma to szczególne znaczenie w relacji rodzic-dziecko, gdzie wspólne spędzanie czasu wolnego prawdziwie rozwija i kształtuje młodych ludzi, a opiera się o kontakt bezpośredni.

W szkole obowiązują określone zasady dotyczące korzystania przez uczniów
z telefonów komórkowych. Niestety nie wszyscy ich przestrzegają. Zauważamy ten problem
i podejmujemy walkę z tym uzależnieniem. Prosimy i ciebie zastanów się, czy jesteś uzależniony od smartfona? Stałeś się wyobcowany, samotny, nie potrafisz rozmawiać twarzą w twarz z innymi. Jeśli tak, podejmij walkę. Buduj relacje z drugim człowiekiem bezpośrednio i pamiętaj, że  zdobycze technologii mają za zadanie ułatwić nam komunikacje z innymi, a nie wyeliminować ich z naszego życia.

Beata Iwińska-Kłak

STRES PRZEDEGZAMINACYJNY – WSKAZÓWKI PEDAGOGA

Każdy z nas pragnie, aby nasze życie było spokojne, bezstresowe. Musimy się jednak nauczyć radzić sobie ze stresem, gdyż napotykamy na liczne sytuacje, które wyzwalają w nas różnorodne emocje, wywołują lęk, obawy, frustrację.  Często zdarza się nam odkładanie wielu obowiązków na tzw. „później”. Wykonujemy szereg różnorodnych czynności, ale nie te które stanowią o naszym przygotowaniu się do danego egzaminu. Czas zaliczeń, sprawdzianów, egzaminów zbliża się jednak nieubłaganie. Chcielibyśmy wówczas przygotować się w bardzo krótkim czasie, z łatwością, szybko i sprawnie. Często może nam wówczas towarzyszyć poczucie, że ogrom wiedzy, którą powinniśmy nabyć jest tak duży, że prawie niemożliwym będzie przygotowanie się na czas. W takiej chwili zdarza się, że ogarnia nas stres, a w głowie pojawiają się katastroficzne wizje poniesionej klęski.

Istnieje szczególna grupa ludzi, którzy odczuwając lęk przed egzaminem zaczynają panikować, koncentrują się na rozważaniach o tym, że nie zdążą się przygotować, że na pewno nie powiedzie im się. Są też tacy, którzy czują się przytłoczeni do tego stopnia, że ogarnia ich poczucie niemocy i nie wiedzą od czego zacząć. Zdarza się też, że są osoby, które mimo świetnego przygotowania do egzaminu nie wierzą w swoje możliwości, przeczuwają, że napewno pojawi się na nim akurat to, o czym nie mają pojęcia. Często temu wszystkiemu towarzyszy chęć otrzymania jak najwyższego wyniku i duża presja, którą sami na siebie nakładają. W konsekwencji pojawiający się stres może być tak silny, że faktycznie wpłynie negatywnie zarówno na nasze przygotowanie, a następnie na wynik z egzaminu.

Jak osiągnąć zadawalające nas wyniki z egzaminów? Zapamiętaj – wiedza jest podstawą, jest niezbędna. Stosuj poznane sposoby zapamiętywania, w tym tzw. mapy myśli. Uświadom sobie, ile zależy od twojej własnej pracy, pomocy osób z twojego  otoczenia (wparcie rodziny, pomoc nauczycieli, pomoc koleżeńska, itp.). Określ czas potrzebny do nauki, zawsze pozostaw rezerwę na powtórzenie. Nie ucz się do ostatniej chwili. Przed egzaminem odpocznij, poświęć czas na relaks. Rób to, co sprawia ci przyjemność, zapewni ci odprężenie. Zrezygnuj bezwzględnie z używek przed egzaminem. Ich spożycie nie zapewni przyrostu wiedzy! Wyśpij się. Uświadom sobie swój poziom aspiracji. Jeśli Twoje ambicje będą zbyt wysokie, lub niskie nie osiągniesz celu, który cię zadowoli. Jeśli w trakcie egzaminu ogarnie Cię lęk, nie panikuj… Bywa, że wchodząc widok osób egzaminujących nas przeraża. Pamiętaj jednak, że egzaminujący są ludźmi, którzy także zdawali kiedyś egzaminy. Jeśli siedzisz przed komisją egzaminacyjną poszukaj wzrokiem osoby, która jest Ci najbardziej przyjazna, wydaje ci się ciepła i serdeczna. Szukaj z nią kontaktu wzrokowego. Jeśli zdarzy się sytuacja, moment kompletnej „pustki” intelektualnej poproś o sekundę dla „zebrania myśli na nowo”. Jeśli jest możliwość wynotowania pewnych sformułowań, tez – skorzystaj z niej. Możesz stworzyć własny plan wypowiedzi i wracać do niego w trakcie egzaminu. Pomocne w takiej chwili są ćwiczenia oddechowe, zwłaszcza wykonanie kilku oddechów przeponowo. Westchnij, wykonaj kilka wdechów (nosem)i wydechów (powolutku ustami). Jeśli swoje przygotowanie do egzaminu poprzedziłeś dobrą frekwencją w ciągu roku szkolnego, zaangażowaniem na zajęciach przedmiotowych, właściwym rozplanowanie powtórzeń przed egzaminem – nie bój się i zachowaj optymizm. Pesymiści z trudem osiągają zamierzone cele, a porażki traktują jak katastrofę. Powtarzaj sobie, że Ty jesteś panem swoich emocji; „uczyłem się, przegotowywałem, zdam…”.        

                                                                                                                                            Powodzenia!
pedagog szkolny
B.I.

CZY WARTO ANGAŻOWAĆ SIĘ W WOLONTARIAT?

– Kim jest wolontariusz w dzisiejszych czasach?

Definiujemy go jako tego, który „dobrowolnie i świadomie oraz bez wynagrodzenia angażuje się w pracę na rzecz osób, organizacji pozarządowych, a także rozmaitych instytucji działających w różnych obszarach społecznych”.

Wolontariusz zazwyczaj pracuje za darmo,  w rzeczywistości odnosi bardzo wiele korzyści z podejmowanej działalności, choć nie są one finansowe. W dobie kultu pieniądza wielu może się wydawać, że ta forma wypełnienia swojego czasu wolnego jest bezsensowna, nie daje efektów w postaci dochodu – pieniędzy. Ofiarując siebie innym możemy jednak pozyskać bardzo, bardzo wiele, i  z pewnością nie można tego oszacować finansowo. Będąc wrażliwym na potrzeby innych ludzi pogłębiamy swoją emocjonalność, stajemy się coraz bardziej dojrzali, odpowiedzialni za powierzone zadania. Praca ta pozwala nam zetknąć się
z różnego rodzaju problemami społecznymi, nowymi zagadnieniami, tym samym poszerzają się nasze horyzonty myślowe. Mamy okazję sprawdzić się w różnych sytuacjach, określić swoje zainteresowania, pasje, rozwijać je. Istotne jest też, że mamy wówczas okazję
do przekazywania swoich umiejętności innym. Uczymy środowisko,
w którym funkcjonujemy określonych postaw, świadczymy swoją osobą, jakie wartości są
w życiu są najważniejsze. Często się zdarza, że właśnie w ramach wolontariatu rozeznajemy swoją drogę życiową, co chcielibyśmy tak naprawdę robić, kim być. Zaangażowanie w formy wolontariatu funkcjonujące w lokalnym  środowisku pozwala nam na poznanie ciekawych osób, ludzi pracujących w różnorodnych organizacjach pozarządowych, a są to osoby mające charyzmę, spełniające się w swych działaniach. Patrzymy na tych, którzy kochają, to co robią. Łatwiej jest nabyć umiejętności, które mogą się przydać w przyszłej pracy zawodowej.

Wolontariat uświadamia nam rangę ludzkiego uśmiechu, stwarza możliwość niesienia radości, życzliwości. Pozwala okazać zainteresowanie, troskę, wsparcie potrzebującym. Rzeczą najważniejszą jest fakt, że pracując dla innych, z innymi, sami czujemy się potrzebni. Nadajemy sens naszym działaniom, naszemu życiu. Zmieniamy świat tych, którzy myślą,
że to nie możliwe, tych którzy sami z różnych przyczyn nie potrafią tego zrobić.  Istnieje możliwość zaangażowania się w wolontariat za granicą, co sprzyja poznaniu obcej kultury.

Wolontariat pozwala odbyć wiele ciekawych praktyk zawodowych i uzyskać doświadczenie. Z tego punktu widzenia wolontariat jest swego rodzaju kontynuacją kształcenia, którego efektem jest lepsza pozycja na rynku pracy. Pracę wolontariusza możesz odpowiednio udokumentować. Podkreśl swoją działalność w rozmowie kwalifikacyjnej,
z pewnością będzie to dodatkowym atutem.

– Dlaczego młodzi są wspaniałymi wolontariuszami?

Młodzi wnoszą w swoje działania wiele pomysłów, są twórczy, kreatywni, potrafią być cierpliwi i wytrwali. Ich witalność, świeżość pozwala na pokonywanie trudności, na jakie natrafiają niepełnosprawni, chorzy, starsi, bezdomni, itp. Umieją szukać rozwiązań problemów, współpracować z innymi, wspierać się nawzajem w ramach grup wolontariuszy.

W jakie formy wolontariatu możesz się  zaangażować?
– Niepubliczny Ośrodek Rewalidacyjno-Wychowawczy Caritas w Wysokiej (praca z dziećmi mającymi głębszą niepełnosprawność intelektualną),
– Dom Pomocy Społecznej w Łańcucie (praca z seniorami),
-Wspólnota „Perełki” – ruchu „Wiara i Światło” zrzeszająca osoby niepełnosprawne intelektualnie i ich rodziny (Łańcut),
-Centrum Medyczne w Łańcucie (praca z chorymi, hospitalizowanymi),
– Podkarpackie Hospicjum dla dzieci (opieka nad dziećmi chorymi, będącymi w stanie paliatywnym, itp.),

–  akcje charytatywne (np. „Szlachetna paczka”, „I Ty możesz zostać świętym Mikołajem’, „Góra grosza”, „Wielka orkiestra świątecznej pomocy”), itp.

– samopomoc koleżeńska – Możecie zorganizować grupę wsparcia dla uczniów mających trudności w nauce z poszczególnych przedmiotów i zaoferować pomoc w nadrabianiu zaległości, itp.,

– Szkole Koło Caritas – zrzesza pod egidą opiekuna uczniów, którzy chcą wspólnie świadczyć pomoc potrzebującym w duchu chrześcijańskiej miłości bliźniego. Opiekunem jest zazwyczaj nauczyciel. Szkolne Koło Caritas może powstać w szkole każdego typu – podstawowej, gimnazjum ponadpodstawowej. Działa prężnie także w naszej szkole. Każde Szkolne Koło kieruje się tą samą motywacją, co Caritas archidiecezjalna oraz Parafialne Zespoły Caritas.

Jeżeli czujesz się samotny, nie widzisz sensu życia, a masz wolny czas, często się nudzisz – zainteresuj się swoim otoczeniem, rozpytaj. Wymienione wcześniej formy wolontariatu są jedynie propozycjami. Może sam dostrzeżec osoby, którym chciałbyś pomóc. Nie pozostań obojętny. Zrób wszystko, by uczynić życie innych i swoje bardziej wartościowym…

Beata Iwińska-Kłak

JAK ZAPLANOWAĆ SUPER WAKACYJNY WYJAZD?

Już czerwiec, wakacje zbliżają się coraz większymi krokami. Każdy coraz częściej ucieka w myślach, snuje plany dotyczące wyjazdu wypoczynkowego, urlopu. Wy także planujecie już dokąd, gdzie i kiedy chcielibyście wyjechać. O czym powinniście pamiętać,
by super spędzić czas, odpocząć. Otóż starajcie się przestrzegać poniższych zasad,
a na pewno pomogą one Wam w organizacji i spędzeniu wakacyjnego wyjazdu w sposób  mądry, odpowiedzialny. Wcale nie wyklucza to radości, ekspresji, która często towarzyszy Wam młodym. Tylko od Was zależy, jaki to będzie czas.

  1. Planując – planuj z głową. Tylko wyjazd, na który Cię stać dojdzie do skutku. Zaplanuj,
    ile możesz przeznaczyć na ten cel, (ile sobie zapracowałeś, ile dołożą Ci rodzicie, itp.). Kalkuluj! Musisz przewidzieć koszty dojazdu, kwaterunku, wyżywienia, środki na wydatki typu pamiątki, dodatkowe przekąski, a co bardzo ważne na powrót do domu.
  2. Masz już pomysł, porozmawiaj z rodzicami, co oni uważają na temat Twojego wyjazdu. Jeśli jesteś jeszcze niepełnoletni powinieneś mieć ich zgodę na wyjazd. Rozmawiając
    z innymi na temat swoich planów możesz się ustrzec wielu błędów choćby tych związanych
    z organizacją np. ktoś może Ci doradzić, gdzie jest np. taniej. Bywają też sytuacje, których nie jesteśmy w stanie przewidzieć. Wówczas niezwykle istotne jest to, by ktoś wiedział
    o naszych planach i zamiarach. Tylko wtedy może się zrodzić szansa na ewentualną pomoc dla nas.
  3. Gdy jesteś w obcej miejscowości, na imprezie, poza miejsce noclegu, np. dyskotece
    nie zabieraj ze sobą wszystkich środków, jakie wziąłeś na wyjazd. Opuszczając miejsce,
    gdzie nocujesz zawsze przekaż choćby niewielką informację o tym, co będziesz robił. Szczególnie pamiętaj o tym, jeśli przebywasz w regionie górskim i chcesz się poruszać szlakami.
  4. Jeśli bierzesz leki, zapakuj je do apteczki. Noś je zawsze przy sobie.
  5. Ubieraj się stosownie do pogody, najlepszym rozwiązaniem jest ubiór na tzw. cebulkę. Pakując się pamiętaj o ubiorach na pogodę i na niepogodę. Musisz być przewidywalny!
  6. Wychodząc z miejsca zakwaterowania, np. na dyskotekę, ognisko, spacery, itp. nie zabieraj ze sobą wszystkich środków fiansowwych, jakie przeznaczyłeś na wyjazd. Bywają różne sytuacje, musisz zawsze mieć, jakieś finanse w rezerwie. Może się zdarzyć, że będziesz musiał np. zakupić jakieś leki, ktoś Cię okradnie, czy będziesz musiał opłacić wcześniejszy powrót do domu.
  7. Wychodząc zawsze miej przy sobie naładowany telefon komórkowy. Być może będziesz potrzebował wezwać pomocy dla siebie lub kogoś innego.
  8. Możesz posługiwać się JPS w telefonie komórkowym, nawigacją, ale nie zapominaj
    o tradycyjnych mapach. Spróbuj łączyć stare z nowym. Pamiętaj o złotej zasadzie tj. „Koniec języka, za przewodnika”. Możesz w ten sposób nawiązać ciekawe relacje, poznać lokalnych mieszkańców, itp.
  9. Stosuj się do lokalnych regulaminów począwszy od miejsca zakwaterowania w pensjonacie po parki, muzea, baseny, czy tereny leśne.
  10. Jeśli pijesz alkohol (zakładam oczywiście, że jesteś pełnoletni), rób to w miejscach do tego wyznaczonych, a co najważniejsze w gronie osób Ci znanych, zaufanych i z umiarem! Przestrzegaj zasady, że powinieneś najbardziej ufać sobie. Nadmiar może zrujnować nawet najlepiej zaplanowane wakacje. Powinieneś być odpowiedzialny za siebie, ale i innych
    z którymi wyjechałeś. Brawura i alkohol to tragedia – zawsze o tym pamiętaj!
    Mów NIE – jeśli tylko tak odczuwasz, nie bój się być asertywnym!
  11. Zadbaj o pamiątki. Wcale nie muszą być drogie. Mogą to być skromne rzeczy zakupione na lokalnych straganach, piasek, muszle, no i popularne fotki. Dziś każdy z nas robi ich setki. Zabierz do serca wspomnienia dotyczące relacji z ukochaną dziewczyną, chłopakiem, paczką znajomych – mają nieocenioną wartość.
  12. Przestrzegaj zasady „wyjechaliśmy razem, razem wracamy”. Wspólnie zadbajcie,
    by wszyscy bez wyjątków wrócili cali do domów.
  13. Spotkajcie się po powrocie, by np. wymienić się zdjęciami. To super okazja,
    by powspominać wspólnie spędzony czas, ale też okazja by wyciągnąć wnioski na temat podróży.

Mam nadzieję, że każdy z Was spędzi ten szczególny czas ciekawie, atrakcyjnie i bezpiecznie. Tego Wam życzę z całego sedrucha….                 

B. Iwińska-Kłak

REGULAMIN KONKURSU PLASTYCZNEGO „MŁODOŚĆ W TRZEŹWOŚCI”
DLA UCZNIÓW ZESPOŁU SZKÓŁ W WYSOKIEJ

Postanowienia wstępne:

  1. Organizatorem konkursu jest Zespół Szkół im. T. Kościuszki w Wysokiej
  2. Konkurs ogłoszony zostaje 9 XI 2020 r., a rozstrzygnięty będzie 7 XII 2020 r.
  3. Tematem prac konkursowych jest „Młodość w trzeźwości”, zaś jej celem jest popularyzowanie postaw abstynencji, przeciwdziałanie uzależnieniom od środków psychoaktywnych wśród młodzieży.
  4. W konkursie mogą brać udział tylko uczniowie Zespołu Szkół im. T. Kościuszki
    w Wysokiej
  5. Warunki uczestnictwa w konkursie:

–  prace konkursowe należy sfotografować przesłać nadres:beataiwinskaklak@gmail.com  opatrzone dopiskiem: „szkolny  konkurs profilaktyczny” do dnia 23 XI 2020 roku, bądź przekazać do sekretariatu,

– praca konkursowa ma być pracą plastyczną wykonaną w dowolnej technice,
– format pracy nie może być mniejszy niż A3,

– prace w ramach konkursu muszą być pracami własnymi wcześniej nieopublikowany,

– każdy z uczniów może przekazać tylko jedną pracę,

– do pracy dołącza pisemną informację, tj: imię i nazwisko autora, klasa, do której uczęszcza, nr tel. bądź mail ucznia.

  1. Jury złożone z nauczycieli: Beata Iwińska-Kłak, Joanna Kunysz, Joanna Cyran, Małgorzata Wiercioch – Sowa spośród przekazanych prac wyłoni laureatów konkursu.
  2. Kryteria oceny prac: zgodność z tematyką, pomysł interpretacji tematu, estetyka pracy i oryginalność.
  3. Ogłoszenie wyników konkursu nastąpi poprzez zamieszczenie zdjęć prac plastycznych na stronie szkoły.
  4. Nagrody w formie elektronicznych gadżetów, książek, dyplomów zostaną wręczone na najbliższej szkolnej akademii, bądź przekazane do odebrania w sekretariacie szkoły, jeśli sytuacja epidemiczna nie pozwalałaby na osobiste ich wręczenie.
  5. Decyzja jury, co do wskazania laureatów konkursu oraz przyznania im nagród jest ostateczna.

Postanowienia końcowe:

  1. Przekazując pracę na konkurs, uczestnik zgadza się na publikację pracy na stronie internetowej szkoły oraz materiałach ją promujących.
  2. Regulamin niniejszego konkursu będzie dostępny na stronie internetowej szkoły, tj.:http://www. zs-wysoka.edupage.org
  3. Przekazując zdjęcie pracy na konkurs, uczestnik potwierdza, że wyraża zgodę na zasady zawarte w niniejszym regulaminie.
  4. Dane uczestników wykorzystywane będą wyłącznie w celach konkursu.
  5. Organizator zastrzega sobie prawo do:
  1. zmiany postanowień niniejszego regulaminu w przypadku zmian przepisów prawnych lub innych istotnych zdarzeń mających wpływ na organizowanie Konkursu.
    b) odstąpienia od organizowania konkursu bez podania przyczyny,
    c) nierozstrzygnięcia konkursu w przypadku zbyt małej ilości przekazanych prac,
    d) rozstrzygania w kwestiach nieuregulowanych postanowieniami regulaminu.
  1. Wszelkie pytania dotyczące konkursu można kierować do Pani Beaty Iwińskiej-Kłak, na adres e-mail: beataiwinskaklak@gmail.com